Chiro Sint Jan, verslag bivak 2005, Kleine Brogel

Woensdagochtend, 11 juli, rond 9u30 is er een grote massa, in blauw uitgedoste kinderen opgemerkt aan het Sint Pietersstation in Gent.
Wie zijn ze? Wat doen ze? En waar gaan ze naartoe?
Eén ding werd al snel duidelijk: ze waren zeer opgewekt en maakten veel lawaai.
Na enig onderzoek werd alles duidelijk: Chiro Sint Jan uit de Brugse Poort, Gent, vertrok op bivak naar Kleine Brogel. Na nog een laatste knuffel aan mama en een 'gedraag je' van papa werden de kinderen per 6 aan een aspi toevertrouwd die gedurende de gehele reis op hen zou letten. Nog een keer goed tellen. Zeker niemand vergeten? En daar vertrokken ze, richting Antwerpen.
Een hapje en een drankje in het station van Berchem (Antwerpen) verkorten het wachten op de trein die hen naar Neerpelt bracht. Daar stond de bus die hen rechtstreeks naar de kampplaats zou brengen al te wachten. Ja, tot opluchting van een aantal leden moesten ze dit jaar niet te voet.
Eenmaal op de kampplaats aangekomen, kon het spelen al meteen beginnen. Onder de stralende zon van de god Apollo, konden de kinderen kennis maken met verschillende goden uit het oude Griekenland zoals Zeus, Afrodite, Poseidon, …
's Avonds kon iedereen zich op zijn gemak installeren. De eerste avond gebeurde er al iets opmerkelijk : onze allerkleinsten, de speelclubbertjes hadden de bosnimf Katka gevonden in het bos. Katka was haar weg kwijtgeraakt en ze was zo blij dat de speelclubbers haar gevonden hadden, dat ze een volledig kamp bij hen is gebleven om met hen te spelen.
De volgende ochtend hadden de aspi’s veel te doen: ze kregen een cursus sjorren en vlotten bouwen op hun boterham. In de namiddag konden ze deze lessen in de praktijk brengen, en hadden ze een volledige namiddag waterplezier met hun zelfgebouwd vlot op de vaart. Na die energievolle dag moesten ze ook nog eens hun weg terug zoeken tijdens de dropping. Terwijl de aspi's probeerden uit te vissen waar het noorden ligt, moesten de tito's en keti’s tijdens de guerrillatocht regelmatig wegduiken zodat hun leiding hen niet zou zien lopen.
De volgende dag was een stuk rustiger want deze begon met een zwembad dat volledig, redders inbegrepen, voor Chiro Sint-Jan was gereserveerd. Op deze manier kon ook de leiding eens op adem komen. De dag werd prachtig afgesloten door een mooie zangstonde.
Zaterdag begon iets minder goed. De 2 oudste afdelingen vertrokken op tweedaagse. Alleen hadden ze een paar problemen met het vertrek zelf.
Net als de aspi’s wilden vertrekken, ontdekten ze een platte band, eventjes oppompen leek niet te werken. Geen probleem, fietsen genoeg mee, neem gewoon een andere. Spijtig genoeg was dat niet alles. Ongeveer 30 minuten na het uiteindelijke vertrek vond Toons fiets dat hij eigenlijk wel nieuwe velgen verdiende, dus liet hij de oude maar gewoon barsten. Het was een moeizame start voor de tweedaagse maar uiteindelijk is iedereen toch goed aangekomen op de overnachtingplaatsen.
Zondag vertrokken de 2 jongste afdelingen op dagtocht naar domein Kelchterhoef waar ook de tito's/keti's en aspi's naartoe trokken voor een ontspannen namiddagje aan "de plas". 's Avonds kregen we hoogstaand bezoek van pastoor Geert, die een dagje bleef logeren.
Na een vermoeiende tweedaagse en dagtocht kwam natuurlijk de uitslaapdag. Iedereen kon langer in zijn bedje blijven liggen. Voor het avondeten hielpen de aspi's met de speelclub-wash, zodat onze jongsten zeker proper waren tijdens de eucharistieviering.
Na de mis mochten de aspi's hun griezeligste kunsten uit de doos halen om de rakwi's tijdens hun durverkestocht in het donkere bos de stuipen op het lijf te jagen.
Dinsdagavond kon iedereen uit de bol gaan om de fantastische fuif met DJ Jano (een andere gedaante van onze vertrouwde DJ Kok). Woensdagnamiddag werd nog gezamenlijk hout gesprokkeld voor het kampvuur van die avond. Het kampvuur was uiteindelijk niet zo groots als de voorgaande jaren, maar wel supergezellig.
En ook dit jaar kwam het einde sneller dan gedacht. De laatste dag was de dag van de afbraak van de tenten en de grote opkuis.
En dit verhaaltje eindigt ongeveer zoals het begon: met een grote groep jongeren die aan het Sint Pietersstation aankomen, terug van hun bivak, en die veel lawaai maken omdat ze niet kunnen wachten om al hun avonturen te vertellen aan familie en vrienden.

Christl, groeps