Mijn eerste Chiro-bivak

Neen beste lezer, dit is niet het kampverslag van een speelclubbertje dat voor de eerste maal meeging op bivak. In tegenstelling tot wat u zou verwachten onder deze titel is hier niet de junior van het kamp aan het woord. Integendeel, tot u spreekt de senior van het kamp, de oudste.
Misschien moet ik mezelf eerst kort voorstellen : enkele maanden geleden werd ik door de groepsleiding aangezocht om de taak van volwassen begeleider (VeeBee) van Chiro Sint-Jan op te nemen. Ik was gaarne bereid deze uitdaging aan te gaan, zij het met vele vragen en met een bang hart. U moet namelijk weten dat ik nauwelijks enige ervaring heb met het jeugdbewegingwerk. Maar dat was voor de enthousiaste leidingsploeg geen bezwaar. In het begin keek ik toe vanaf de zijlijn, en leek dit ook mijn belangrijkste taak : aanwezig zijn, morele steun bieden. Het was mij een genoegen aanwezig te zijn en te zien hoe deze prachtige ploeg, met haar bescheiden middelen, er telkens weer in slaagde Chiro te maken, te zijn. En gaandeweg groeide het vertrouwen, en groeide ook de verantwoordelijkheid.

En dan was er het bivak. Mijn eerste bivak (ik tel een KSA-kamp waar ik in een vér verleden werd naartoe gestuurd en op de eerste bezoekersdag schreiend weer teruggehaald, niet mee). Wij vertrokken de 10e juli op voorkamp, om de tenten op te zetten, de tochten voor te bereiden, de kampplaats klaar te maken. En wat voor een kampplaats : wij konden beschikken over een bijna historisch abdijgebouw en de ganse omliggende prachtige parktuin. De zon was van bij het begin overtuigend aanwezig, en zou het ganse kamp door (op één dag na) verschroeiend aanwezig blijven. De sfeer zat er meteen in, wij hadden er zin in. En nu de gasten nog.

En dat de gasten er zin in hadden was ook wel duidelijk. Op zaterdagnamiddag zette een enthousiaste bende Chirowieten de trein naar Brussel en vervolgens de trein naar Kortenberg (meester, is het nog ver?) op stelten en spoelde als een vloedgolf Kortenberg binnen. Aangekomen op de kampplaats kregen ze geen tijd om te bekomen van de reis : ze werden er opgewacht door enkele (tinnen) soldaten, die hun al meteen een aantal spelopdrachten gaven. Kwestie van het ijs wat te breken, om in de juiste stemming te komen, en om het kampthema te leren kennen. Inderdaad, het verhaal van “Het tinnen soldaatje” was de kapstok voor het kampthema. Wie zijn klassiekers nog kent zal weten dat het speelgoed in dit verhaaltje ‘s nachts tot leven komt en dat was ook het thema : levend speelgoed. Laten wij in ons spel met elkaar als vrienden levend speelgoed zijn voor elkaar.

In de komende weken zal je hier nog andere verslagen te lezen krijgen, en zal er allicht dieper ingegaan worden op de verschillende activiteiten (de eucharistieviering, de avontuurlijke tweedaagse tocht (dagtocht voor de kleinsten), de zangstonden, het spel zonder grenzen, de fuif, het kampvuur, het eten, …) die dit kamp maakten tot wat het was : een super-de-luks, keitof, formidastisch kamp, dat we niet licht zullen vergeten.

Bedankt leiding, bedankt hulpleiders, bedankt koks, bedankt Chirowieten.

Jullie VeeBee Bruno