VZW Metawonen organiseert vriendschappelijke contacten tussen vrijwilligers en mensen met psychische moeilijkheden.
KBO-nr 457 721 719
Getuigenis 1
Vrijdagmiddag. Tevreden en opgelucht rij ik naar huis. Ze zag er goed uit. Vrij rustig en opgewekt. Het doet deugd. Helemaal anders dan toen ik binnenkwam. Wat was ze verward en boos! Een uur heeft ze gepraat. Haar leven hebben ze verwoest. Psychiaters, dokters, bij niemand kons ze terecht, niemand kon ze vertrouwen.
Ik ken haar ongeveer 2 jaar. Ze vertrouwt mij. In het begin was het niet gemakkelijk! Was ik wel te vertrouwen? Zoveel keren was ze teleurgesteld in mensen. Er was toch niets mis met haar... allerlei omstandigheden hebben ervoor gezorgd dat ze in depsychiatrie kwam.
"Ik wil zijn zoals iedereeen" zegt ze. "Geen gefronste voorhoofden als ik iets vertel". De gedichten die ze schrijft zijn een uiting van haar onzekerheid in onze harde maatschappij. Meer dan eens heeft ze gelijk, we leven allemaal zo graag op ons eilandje. "Ik" en de rest zal mij een zorg wezen...
Daarom heb ik mij geëngageerd als vrijwilliger. Luisteren: aandachtig luisteren. Helpen haar angsten te overwinnen. Haar overuigen van haar mogelijkheden. Lachen! Haar duidelijk maken dat ik ook twijfels heb. Ze is zo gevoelig, ze boeit en verbaast me telkens weer. Soms heb ik tijd nodig om afstand te nemen, soms kan ik haar problemen moeilijk loslaten... Gelukkig kan ik altijd bij Metawonen terecht! Een telefoontje, de intervisies, de boeiende vormingen! Ander vrijwilligers ontmoeten! Zalig!
R., buddy
Getuigenis 2
Na 45 jaar beroepsactiviteit wou ik iets totaal nieuw doen, niet als hobby of als tijdverdrijf, maar met het doel al was het maar één enkele mens van dienst te zijn. Ik wou leren luisteren naar de verhalen van iemand met problemen. Ik wou leren zwijgen en niet onderbreken telkens mij iets onduidelijk overkomt. Ik wou leren mij onvoorwaardelijk positief en constructief in te stellen. Ik wou leren mijn vooroordelen afleggen en mijn waarden niet opdringen om de andere niet te begrenzen. Ik wou leren vanuit een lagere positie, veiligheid en vertrouwen te schenken. Ik wou iets voor iemand betekenen en er toch zo vlug als 't kan los van komen zodat die de weg kan verdergaan zonder mijn hulp. Ik wou leren geven zonder loon vragen, zonder iets terug te eisen. Ik wou als een reddingsboei leren naast een hulpzoekende liggen zonder erom te vragen zijn handen naar mij uit te steken. Ik wou een houvast zijn voor een anders denkende, een anders gedragende, een anders gezinde. Ik wou dat ik iemand kon zeggen wat is is, in plaats van wat hij moet doen. Ik wou aan mij leven nog zin toevoegen door meer van mezelf te geven. Ik wou vrijwiilliger worden.
H., buddy
Getuigenis 3
Na bijna 5 jaar als vrijwilliger bij Metawonen heb ik vandaag - totaal onverwacht - het mooiste cadeau gekregen van mijn deelnemer via een telefoonboodschap.
Mijn deelnemer is qua karakter niet de gemakkelijkste. Ze heeft enorm veel meegemaakt in haar leven en is zo vaak diep gekwetst geweest, dat ze niemand meer haar vertrouwen kan geven. Ze staat uiterst negatief in 't leven en ziet liever dieren dan mensen, want dieren deden haar nooit pijn...
Met heel veel enthousiasem begon ik aan mijn "job" als vrijwiliger die zich uitsluitend beperkt tot bezoekjes aan huis, genietend van een kopje koffie en het bieden van een luisterend oor. De eerste contacten verliepen vlot, doch de ingesteldheid en het karakter van mijn deelnemer, de kilte in het appartement dikwijls en de ongezellige sfeer, gaven een famueze deuk in mijn enthousiasme. Menig keer twijfelde ik aan mezelf of ik wel de geschikte persoon was om mijn deelnemer wat vreugde en vertrouwen te brengen.
Ik had me echt geëngageerd en wilde die uitdaging dan ook niet uit de weg gaan, beschouwde het bijna als een morele plicht mijn deelnemer te blijven steunen, ondanks alles. De leidende staf van Metawonen was hierbij een formidabele steun en steeds tot een gesprek bereid bij strubbelingen.
De bezoekjes bij mijn deelnemer waren wisselvallig van sfeer, nooit echt warm en hartelijk, doch na heel lange tijd was ik ervan overtuigd dat ze mijn komst waardeert zonder veel woorden, wat zich uit in het feit dat ze steeds het zesmaandelijks contract hernieuwt. Ook al valt het me soms moeilijk me aan mijn afspraken te houden, ik zou mijn deelnemer nooit laten vallen. Ik probeer mij in haar situatie in te leven, haar te begrijpen. Immers, ooit was ikzelf een psychiatrisch patiënt, en weet dus hoe fragiel een gekwetste ziel is, hoeveel geduld en uren praten en begrip belangrijk is voor deze mensen.
Het feit dat ik vroeger zelf een jaar in een psychiatrisch ziekenhuis werd opgenomen, is trouwens de reden van mijn engagement bij Metawonen. Psychisch leed is niet te beschrijven en wordt zo moeilijk in de maatschappij aanvaard, laat staan begrepen.
Het laatste jaar geraakte mijn deelnemer op de sukkel en is thans in een dieptepunt beland. Ze doet meer beroep op me telefonisch en ik doe wat ik kan en mag volgens de voorwaarden van Metawonen. Gisteren bezocht ik haar, vandaag vroeg ze weer te komen, maar dat kon ik niet en beloofde haar zeker te bellen als ik thuis kwam. Hoe groot was mijn verwondering toen ik een telefonische boodschap hoorde van mijn deelnemer: "Het geeft niet dat je vandaag niet kon komen, ik versta dat wel. Ik heb al zoveel een beroep op je gedaan de laatste dagen. Maar ik wil je toch zeggen dat ik je zo nodig heb en dat jij de enige bent die ik nu nog vertrouw. Bedankt voor alles wat je doet voor mij."
Je moet mijn deelnemer kennen om de waarde van dit telefoontje te kunnen inschatten. Fantastisch! Dit telefoontje vergeet ik nooit, het ontroerde me omdat mijn deelnemer sprak met tranen in de stem. Ik wist niet dat ik zo'n behoefte had aan een "dank je wel" van mijn deelnemer. Het maakt de voorbije jaren goed en besef dat mijn energie niet voor niks is geweest.
Wat is het leven mooi als de zon schijnt in je hart, ook al is het maar even. Mijn diepste wens is dat ik een beetje zon kan doen schijnen in het hart van mijn deelnemer en elke zwarte gedachte uit haar hoofd kan doen bannen, samen met professionele hulp natuurlijk die ze nu ook terug nodig heeft.
Openstaan voor Metawonen, is openstaan voor mensen die niet zoveel geluk in 't leven hebben als jij en ik, denk ik, en wat tijd en begrip voor hen overhebben en kunnen opbrengen.
A., buddy
Getuigenis 4
Natuurlijk doe ik dit werk heel graag omdat het mij zoveel voldoening bezorgt. Het is niet simpel om alle facetten van die voldoening te beschrijven op een paar lijntjes. Reeds vanaf het contact met de stafmedewerkers van Metawonen begint het goed gevoel dat ik daarbij gewaarword. Mede dankzij de empathie die van hen uitgaat, voel ik mij gedragen. De goede geest die zij ontwikkelen, bevordert de algemene teamgeest onder al mijn "collega-vrijwilligers". Indien er af en toe emotioneel minder makkelijke momenten bij mijn deelnemer(s) plaatshebben, dan ebben die snel weg ten gevolge van voormeld steunend "kader"'. Het is niet belangrijk een rangorde te verlenen aan hetgeen waardevol is aan mijn "werk". Als symbool zou ik hier een ketting tekenen waarvan elke schakel een mens vertegenwoordigt; De ketting als een slang waarvan de stafmedewerkers de kop zijn.
H., buddy
Getuigenis 5
Een andere vrijwilligster, die zich al enkele jaren inzette voor Metawonen kon me over de streep trekken me bij hun enthousiaste ploeg te voegen.
Was ik wel de geschikte persoon en zou ik voldoende inlevingsvermogen hebben? We zijn immers geen professionels. Zo een samenkomst, twee mensen die elkaar niet kennen en toch op een artificiële manier samengebracht worden, zou dit wel klikken, ik had daar toch enige twijfels over.
Onze eerste uitstap en tevens eerste afspraak was een treintrip naar Dendermonde en een bezoek aan de abdij die we niet vlug zullen vergeten want de weergoden waren ons niet gunstig gezind. Een wolkbreuk verplichtte ons eventjes te schuilen vooraleer we onze voettocht van het station naar de abdij konden aanvatten. het was leuk te ontdekken dat mijn deelneemster zin voor humor had. Na een bezoek aan de abdij deden we op haar vezoek een terrasje en kon mijn deelneemster een stukje van haar verhaal doen en kon ik polsen wat ze van mij verwachtte en wat haar interesses waren.
We zijn nu al sinds mei 2005 een duo en hebben al uiteenlopende dingen gedaan, zoals bezoeken aan tentoonstellingen in Gent, Brugge, Brussel, een kookactiviteit, fietstochtjes, wandelingen in de Bourgoyen en Ossemeerssen, naar de markt, bibliotheek, een terrasje doen, een concert,... Het gebeurt ook dat mijn deelneemster eens geen energie heeft om een activiteit te doen en dat ik dan gewoon bij haar thuis langsga en we samen bij een kopje koffie wat bijpraten. Zij heeft een gezellig appartementje, is een creatief persoon die mooi kan schilderen en goed kan tekenen en die mij het gevoel geeft dat ik welkom ben.
Er zijn ook al moeilijke momenten geweest zoals opnames en dan bezoek ik haar in de kliniek.
Metawonen betekent voor mij vooral je hart openstellen, niet oordelen maar proberen te begrijpen, een luisterend oor verlenen, geen medelijden maar wel medeleven, alletwee onszelf blijven, en mekaar als even waardig behandelen en respecteren dat we ek de kapitein van ons eigen schip zijn. Iedere deelnemer en vrijwilliger zal dit op zijn eigen individuele manier ervaren en een ander boeiend verhaal vertellen.
Als we vragen hebben, staan we er niet alleen voor en kunnen we bij Ans en Liesbet terecht. Tijdens maandelijkse intervisies is eht ook mogelijk ervaringe uit te wisselen. Het is verrijkend en interessant eens te horen hoe collega's dit vrijwilligerswerk ervaren. Jaarlijks zijn er ook een drietal vormingen.
Je inzet wordt beloond. Afhankelijk van het karakter van de deelnemer wordt dit al of niet geuit. het respect dat ik haar zelf geeft, ontvang ik ook terug door een mooie tekst die ze schrijft op een kaartje of door lieve sms-berichtjes en tijdens een opname heeft ze eens iets heel moois voor mij getekend en dit heeft me diep geraakt. Op een dag kwam ik eens door en door nat bij haar toe en ze vond dit grappig en vergeleek me met een waterkiekske, maar was bezorgd dat ik er een verkoudheid zou aan overhouden en heeft me dan verplicht droge kleren van haar aan te trekken.
Ik heb vooral het gevoel dat deelnemers gewoon een beetje aandacht en tijd van ons vragen en zoals ietd mens op zoek zijn naar genegenheid, begrips en met respect willen behandeld worden. Willen we die dit allemaal? Volgens mij zijn dit de beste medecijnen!
A., buddy
